01.08.2010 | earendil | wyświetleń: 1 021

Eucharystia- Niedziela

Dzisiejszej Eucharystii przewodniczył biskup Paweł Socha. Przekazał wszystkim ewangelizatorom pozdrowienia od biskupa Stefana Regmunta ordynariusza diecezji zielonogórsko- gorzowskiej na terenie której co roku odbywa się Przystanek Jezus.
Właśnie po jesteście, aby dawać świadectwo Bożej miłości- mówil w homilii biskup Paweł. Temat tegorocznych medytacji to przyjaźń, a dokładniej „Wiara jest przyjaźnią” na podstawie książki Josefa Heinzmanna, w której ukazuje przyjaźń i miłość Bożą na przykładzie św. Jana Ewangelisty.

Jezus Chrystus w dzisiejszym Słowie dotyka poważnego problemu, zwłaszcza dla współczesnego człowieka bardzo uwrażliwionego na to, co się posiada. Jezusa Chrystus powinien odpowiedzieć na prośbę brata, który był pokrzywdzony w podziale spadku, a jednak nie odpowiedział i nie dał żadnych wskazań. Pytamy dlaczego? W drugim zdaniu jest zaraz napisane: „uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości…” (J 12,15) Chrystus nie daje odpowiedzi i nie wyjaśnia problemu sprawiedliwości. Dla człowieka, który jest chciwy i pazerny, to choćby cały majątek dostał to i tak będzie pokrzywdzony. Jezusowi chodzi o zmianę postawy. Tam gdzie jest zmiana postawy w stosunku do dóbr materialnych – tam może nastąpić sprawiedliwy podział. Tam, gdzie panuje chciwość i pazerność, Bóg ma problem dotrzeć do człowieka z miłością- i żadna rada, żadna sprawiedliwość nie wchodzi tu w grę.

Jak usłyszycie, że ktoś jest „pieniaczem” to znaczy, że zacietrzewia się i mimo, iż nie ma racji to i tak się będzie przy tej racji upierał. Bóg w swojej miłości nie może dotrzeć do kogoś zapatrzonego w dobra materialne. To straszliwa bariera. Świat dzisiejszej reklamy tak nas formuje, iż musimy posiadać, zdobywać. Laickie wzorce środowiskowe stymulują i wzmacniają posiadanie rzeczy zbędnych. Potrzeba posiadania coraz więcej: modnych ciuchów czy nowoczesnego sprzętu nie może być nigdy zaspokojona i rośnie wręcz w miarę powiększania stanu posiadania. Psychicznie potrzebuję, a faktycznie nie jest mi to potrzebne. Dopiero po zakupie do którego zostałem w odpowiedni sposób zachęcony okazuje się że wcale nie jest mi to potrzebne. To taka „potrzeba niepotrzebna” – sztucznie wytworzona. Człowiek co raz częściej bywa nieodporny na środki przekazu, reklamę, która ustawicznie w niego uderza i staje się kreatorem rzeczywistości.
Trzeba się uczyć Jezusa, jego stosunku do stworzenia. Zbawiciel podziwiał piękno świata. Chciwy nie będzie chciała podziwiać ale zagarnąć dla siebie. Chrystus uczy nas spojrzenia „wiecznowizyjnego”. W królestwie niebieskim sprawdzi się to jak przetworzyłem swoje dobra materialne na miłość wobec bliźnich. Cokolwiek uczyniłem jednemu z moich najbliższych, uczyniłem samemu Bogu. Jeśli w życiu gromadzimy skarby tylko dla siebie możemy czuć się adresatami J 12,20b w których czytamy: „Głupcze, tej nocy życie ci będzie odebrane. Komu więc przypadnie to, co przygotowałeś.”

Druga rzeczywistość wnikająca z Liturgii Słowa to fakt, że Chrystus nie przyszedł zakładać nowej religii. On przyszedł stworzyć nowego człowieka. Zadać śmierć temu co ziemskie, to znaczy odrzucić to, co przeszkadza w drodze do szczęścia. Nie bądźcie czcicielami fałszywych bogów- pamiętajcie o pierwszym przykazaniu- bo jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu wszystko inne jest na miejscu właściwym.
Przyjaźń jest wielkim darem Boga. Bóg nas wzywa do tego byśmy najpierw realizowali przyjaźń. Wzorem jest dla nas Jezus- najlepszy przyjaciel. Aby móc się stać podobnym swojego przyjaciela, najpierw trzeba się w Niego zapatrzyć. Przyjaciel jest najlepiej sprawdzalny w naszych biedach. Kiedy człowiek wchodzi w tunel bez wyjścia- tylko ten prawdziwy Przyjaciel ma do niego zawsze wyciągnięta rękę. Tego typu człowiek, który doświadcza takiej miłości i przyjaźni potrafi być wierny w przyjaźni. Ta wierność ma pewne elementy, które są znakami sprawdzalnymi. Biskup podał pewna analogię w związku z szukaniem przyjaciół: ten kto wobec nas mówi źle o własnych rodzicach, będzie złym przyjacielem, nie szanując własnych rodziców i nas nie uszanuje. Choćby nawet ci rodzice byli bardzo słabi, mieli za sobą wiele wykroczeń, to jednak należy się im szacunek ze względu na dar życia. Człowiek nigdy nie powinien źle mówić o swoich rodzicach. Człowiek który broni swoich rodziców, patrząc na ich wykroczenia nadaje się na przyjaciela- „Jak Boga nie zdradzi, rodzicom jest wierny”. Przyjaźni trzeba się nam uczyć w relacji do Jezusa. Przymierze z chrztu- na dobre i złe- łamiemy często my, podczas gdy Bóg jest wierny i czeka. Wróć synu, córko, bo ojciec jest wierny i czeka. Tylko On jest naprawdę wierny i od niego trzeba się uczyć prawdziwej przyjaźni.

W słowie przed rozesłaniem biskup przypomniał ewangelizatorom, że Kościół Święty w nich pokłada wielką nadzieję. „Macie w sobie tyle Bożego entuzjazmu, radości. Czerpiecie ze Źródła Życia. Dajecie świadectwo jak można być szczęśliwym. Nawet przy dźwiganiu krzyża”. Biskup mówił o tym, że da się pogodzić radość z cierpieniem, jednak nie da się żyć radośnie, kiedy nastawimy się tylko na doznawanie przyjemności. Entuzjazmu powinniśmy się uczyć od Chrystusa. Mamy nie baż sie krzyża i wysiłku, nie bać się wyszydzenia!
Kończąc, biskup Paweł podziękował zgromadzeniu eucharystycznemu za piękną modlitwę uwielbienia.

Zespół Prasowy PJ2010- E.Ł.

Zostaw swój komentarz

HTML: Możesz użyć następujących tagów HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>